Στο «Porto Leone» οι εξελίξεις δεν είναι ποτέ τυχαίες. Κάποιοι προσπαθούν να επουλώσουν πληγές που δεν κλείνουν και κάποιοι άλλοι χτίζουν αθόρυβα τα επόμενα βήματά τους. Δύο ξεχωριστά μέτωπα ανοίγουν, το καθένα με τη δική του επικίνδυνη δυναμική, και οι ισορροπίες γίνονται εύθραυστες.
Η Αλεξάνδρα αδυνατεί να συμφιλιωθεί με τον χαμό του Στράτου. Η ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει ένα παιδί, ένας εγγονός από τη Λένα, μετατρέπεται σε εμμονή. Για εκείνη, αυτή η πιθανότητα είναι η τελευταία της σύνδεση με τον γιο που έχασε. Ενώνει κομμάτια από όσα έχει ακούσει και δει, την επίσκεψη της Λένας σε γυναικολόγο, υπαινιγμούς της Ασημίνας, τις εντάσεις πριν από τον θάνατο του Γρηγόρη, και πείθεται πως η αλήθεια βρίσκεται μπροστά της.
Αντί να κινηθεί παρορμητικά, καταστρώνει σχέδιο. Στέλνει γράμμα στη Λένα, προσποιούμενη ότι είναι ο Ανδρέας, και την καλεί στο νοσοκομείο. Ο Ανδρέας αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και προσπαθεί να βάλει φρένο, διχασμένος ανάμεσα στη λογική του και στη μητέρα του που δείχνει να ξεπερνά τα όρια. Τελικά μπλέκεται στο σχέδιο, αναζητώντας κι εκείνος απαντήσεις, αν και διαφωνεί με τη μέθοδο.
Όταν η Λένα φτάνει στο νοσοκομείο, η αντιπαράθεση είναι αναπόφευκτη. Ο Ανδρέας της αποκαλύπτει την αλήθεια για την παγίδα, όμως εκείνη αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχει παιδί και αντιδρά έντονα για τη χρήση του ονόματος του νεκρού αδελφού του. Ο Ανδρέας τη διαβεβαιώνει πως εκείνος μπορεί να αποσυρθεί, όχι όμως και η Αλεξάνδρα. Και πράγματι, η ίδια δεν κάνει πίσω. Αντίθετα, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην εμμονή της, έτοιμη να φτάσει στα άκρα για να αποδείξει όσα πιστεύει.
Το διπλό πρόσωπο του Χρόνη – Πόλεμος για τον “θρόνο”
Την ίδια στιγμή, σε άλλο μέτωπο, ο Χρόνης παίζει ένα διαφορετικό παιχνίδι. Δεν κινείται από πόνο, αλλά από φιλοδοξία. Στόχος του είναι ξεκάθαρος: η περιουσία και η θέση διαδόχου της οικογένειας Βούλγαρη. Για να το πετύχει, επιλέγει να αποδυναμώσει τον Ορέστη. Εκμεταλλεύεται μια νύχτα στο Porto Leone και αποκαλύπτει στον Ορέστη τις εξόδους της Βούλας. Η σύγκρουση που ακολουθεί είναι σφοδρή. Η σχέση τους διαλύεται και ο επικείμενος γάμος ακυρώνεται.
Ο Χρόνης δεν σταματά εκεί. Επικοινωνεί με δημοσιογράφο και διαρρέει στοιχεία για εμπλοκή της εταιρείας του Βούλγαρη σε ναυάγιο, καθώς και για την κακή σχέση πατέρα και γιου. Το επόμενο πρωί, το σκάνδαλο γίνεται πρωτοσέλιδο. Ο Βούλγαρης σαστίζει. Αντί να υποψιαστεί τον Χρόνη, στρέφεται εναντίον του ίδιου του Ορέστη. Ο νεαρός βρίσκεται απομονωμένος: χωρίς σχέση, χωρίς εμπιστοσύνη από τον πατέρα του, χωρίς στήριγμα. Η σκέψη να φύγει και να μπαρκάρει ξανά μοιάζει πλέον μονόδρομος. Και ο Χρόνης; Χαμογελά. Το σχέδιο λειτουργεί. Ο δρόμος προς τον «θρόνο» καθαρίζει.
Στο Πόρτο Λεόνε, η απώλεια μετατρέπεται σε εμμονή και η φιλοδοξία σε προδοσία. Η Αλεξάνδρα κυνηγά ένα παιδί που ίσως δεν υπάρχει. Ο Χρόνης κυνηγά μια εξουσία που δεν του ανήκει ακόμη. Και το ερώτημα είναι ένα: ποιος θα καταρρεύσει πρώτος – εκείνος που πονά ή εκείνος που υπολογίζει;