Στη «Γη της Ελιάς», το έδαφος αρχίζει να τρέμει κάτω από τα πόδια των ηρώων, καθώς μια ιστορία παίρνει απρόβλεπτη και σκοτεινή τροπή.
Η Ισμήνη απομακρύνεται σταδιακά από την εικόνα που είχαν όλοι γι’ αυτήν, με τη συμπεριφορά της να μαρτυρά πως κάτι βαθιά μέσα της έχει αρχίσει να ραγίζει επικίνδυνα.
Αποφασισμένη να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, αγνοεί τις προειδοποιήσεις και κόβει απότομα τη φαρμακευτική αγωγή. Για την ίδια, η θεραπεία μετατρέπεται σε απειλή και όχι σε σωτηρία. Για το περιβάλλον της, όμως, αυτή η επιλογή σηματοδοτεί την αρχή μιας ασταθούς και επικίνδυνης καθημερινότητας, όπου τίποτα δεν μοιάζει πια προβλέψιμο.
Ο Λυκούργος και η Χάιδω προσπαθούν να σταθούν στο πλευρό της, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν να τη συγκρατήσουν πριν χαθεί εντελώς. Η βοήθεια του ειδικού αφήνει για λίγο την αίσθηση ότι υπάρχει διέξοδος, όμως η Ισμήνη απορρίπτει κάθε ένδειξη κινδύνου. Κλείνεται όλο και περισσότερο στον εσωτερικό της κόσμο, εκεί όπου η εμμονή αρχίζει να παίρνει τον έλεγχο.
Δεν αργεί να φανεί και ο νέος στόχος αυτής της εμμονής. Η Αριάδνη μπαίνει στο επίκεντρο, με την Ισμήνη να την παρακολουθεί και να την προσεγγίζει με τρόπο που ξεπερνά κάθε όριο. Η κατάσταση ξεφεύγει εντελώς όταν, βρίσκοντας αφορμή το μωρό, εμφανίζεται απρόσκλητη στο σπίτι της, σκορπίζοντας αναστάτωση και φόβο.
Μια προειδοποίηση που παγώνει το αίμα
Ο Λυκούργος και η Χάιδω παρακολουθούν ανήμποροι την ψυχική αποσύνθεση ενός δικού τους ανθρώπου, με τη συμπόνια να συγκρούεται πλέον με τον φόβο.
Η φράση της Ισμήνης «δεν μπορείτε να μου απαγορεύσετε να δω το παιδί» ηχεί σαν καμπανάκι κινδύνου, προαναγγέλλοντας πως τα χειρότερα ίσως δεν έχουν έρθει ακόμη. Στη Μάνη, η εμπιστοσύνη ραγίζει και η επόμενη μέρα μοιάζει πιο αβέβαιη από ποτέ, καθώς η εμμονή απειλεί να παρασύρει τους πάντες.