Στους «Αθώους», ο έρωτας δεν υπόσχεται σωτηρία. Όταν η επιθυμία συγκρούεται με τους άγραφους κανόνες της κοινωνίας, οι συνέπειες γίνονται αμείλικτες. Αυτή τη φορά, μια αποκάλυψη αρκεί για να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή κατάρρευση που οδηγεί σε βία, απώλεια και μια απόφαση χωρίς επιστροφή.
Η Μαργαρίτα εμπιστεύεται στον Γιάννο την αλήθεια που βαραίνει τη ζωή της: οι δικοί της ετοιμάζουν προξενιό. Τα λόγια της πέφτουν σαν χτύπημα. Εκείνος δεν σκέφτεται δεύτερη φορά. Της ζητά να τα εγκαταλείψουν όλα και να χαθούν μαζί, μακριά από βλέμματα και επιβολές. Στο μυαλό του, η φυγή είναι η μόνη διέξοδος.
Για τη Μαργαρίτα, όμως, το κόστος είναι δυσβάσταχτο. Η ντροπή, ο φόβος της κοινωνικής κατακραυγής και η ιδέα ότι θα πληγώσει τους γονείς της την καθηλώνουν. Με πόνο και δάκρυα, του λέει όχι. Εκείνη η στιγμή σφραγίζει το τέλος τους και ρίχνει τον Γιάννο στο σκοτάδι.
Αδύναμος να αντέξει την απόρριψη, παραδίνεται στο ποτό. Η κατάρρευσή του δεν περνά απαρατήρητη. Ο Σκορπιός, που περίμενε υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή, κινεί τα νήματα της εκδίκησης. Οι άνθρωποί του τον ξυλοκοπούν άγρια. Κι όμως, μέσα στην πιο σκληρή ειρωνεία της μοίρας, εκείνος που του χαρίζει τη ζωή είναι ο αντίζηλός του, ο Αράθυμος, ο οποίος —χωρίς να γνωρίζει το προσωπικό δράμα— τον μεταφέρει αιμόφυρτο στο σπίτι των Αχάτηδων.
Η επιστροφή στο σπίτι και η έκρηξη οργής
Σύμφωνα με τον «Τηλεθεατή», όλοι σοκάρονται από τα τραύματα του Γιάννου. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να διακρίνει τη βαθύτερη πληγή που αιμορραγεί μέσα του. Όταν μένει μόνος με τη μητέρα του, την Αρετή, ο πόνος μετατρέπεται σε ανεξέλεγκτη οργή. Την κατηγορεί για τη ζωή που του έλαχε: για τη φτώχεια, για το στίγμα του νόθου, για το αίσθημα πως όσο κι αν προσπαθήσει δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από τη μοίρα του. Τα λόγια του τη συντρίβουν.
Η Αρετή, σε κατάσταση απόλυτης σύγχυσης, προκαλεί άθελά της φωτιά στο φτωχικό τους καλύβι. Μέσα σε λίγα λεπτά, ό,τι είχε απομείνει όρθιο καταστρέφεται. Η τραγωδία παίρνει υλική μορφή και δεν αφήνει περιθώρια επιστροφής. Μπροστά στα καπνισμένα απομεινάρια και αναζητώντας ένα στήριγμα μέσα στο χάος, η Μαργαρίτα λυγίζει. Υποκύπτει στις πιέσεις της οικογένειάς της και δέχεται να παντρευτεί τον Αράθυμο. Στο πρόσωπό του βλέπει έναν άντρα ήρεμο και δίκαιο, μια φιγούρα αξιοπρέπειας και σταθερότητας, την ακριβώς αντίθετη εικόνα από το σκοτάδι που την περικύκλωσε.
