Στα νέα επεισόδια της σειράς «Το Σπίτι Δίπλα στο Ποτάμι», οι ισορροπίες διαλύονται και οι λέξεις μετατρέπονται σε όπλα.
Η Ιουλία βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις αποφάσεις της Ασπασίας και η μεταξύ τους επαφή εξελίσσεται σε σύγκρουση που χαράζει ανεξίτηλα τη σχέση τους.
Αποφασισμένη να σχηματίσει ίδια άποψη, η Ιουλία επισκέπτεται τον χώρο όπου εργάζεται η Ασπασία. Η εικόνα που αντικρίζει την αιφνιδιάζει και η αρχική έκπληξη γίνεται οργή. Χωρίς φίλτρο, της μιλά με σκληρό τόνο, κρίνοντας τις επιλογές της και φτάνοντας στο σημείο να την ταπεινώσει, πεπεισμένη πως έχει κάνει βήματα που υποβαθμίζουν τη ζωή της.
Η Ασπασία πληγώνεται και σκέφτεται να φύγει
Τα λόγια της Ιουλίας τσακίζουν την Ασπασία, η οποία νιώθει πως δεν αντέχει άλλο αυτή την πίεση. Αποφασίζει να μιλήσει ανοιχτά και να εκφράσει την απόγνωσή της: «Σ’ ευχαριστώ, αλλά σκέφτομαι να γυρίσω πίσω. Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη Ρόδο, η μια αναποδιά έρχεται μετά την άλλη».
Παρά τα λόγια της Ασπασίας, η Ιουλία συνεχίζει αμείλικτη. Κοιτά τον χώρο και της επιτίθεται χωρίς φίλτρο: «Εδώ, Ασπασία, ετοιμαζόσουν να τραγουδήσεις; Δεν σε καταλαβαίνω. Τα παράτησες όλα για να έρθεις εδώ με ένα αφεντικό που σε κοροϊδεύει και τρεις άνδρες που ξερογλείφονται μόλις περάσει γυναίκα; Τα ξέρει όλα αυτά ο Σταύρος;». Η Ασπασία δεν αντέχει άλλο και της απαντά με ειλικρίνεια, δείχνοντας πόσο διαφορετικά βλέπουν τη ζωή: «Δεν μοιάζουμε, Ιουλία. Ποτέ δεν μοιάζαμε. Χίλιες φορές να πετάω στα σύννεφα, παρά φυλακισμένη σε τέσσερις τοίχους».
Οι τύψεις και η κουβέντα που αλλάζει τα πάντα
Η Ιουλία αρχίζει να μετανιώνει για τη σκληρότητά της. Ο Φωκάς δεν διστάζει να της πει ότι ήταν υπερβολικά αυστηρή με την αδελφή της, ενώ λίγο αργότερα η Μαριέττα, βλέποντάς την αναστατωμένη, της μιλά για τον αδελφό της. Της εξηγεί πώς έφυγε για να βρει δουλειά στον Πειραιά, μπλέχτηκε σε παρανομίες και τελικά τον βρήκε μετά από καιρό σε νοσοκομείο, μαχαιρωμένο.
Τα λόγια της λειτουργούν σαν χαστούκι συνείδησης: «Νερό κι αλάτι, κυρία. Ο,τι έχουμε με τους δικούς μας να διαλύεται, γιατί δεν ξέρουμε πόσο θα τους έχουμε κοντά μας». Η κουβέντα αυτή κάνει την Ιουλία να δει τα πράγματα αλλιώς. Οι τύψεις τη βαραίνουν και συνειδητοποιεί πως η στάση της απέναντι στην Ασπασία ήταν άδικη και πληγωτική, ανοίγοντας τον δρόμο για μια εσωτερική αλλαγή που δεν περίμενε ούτε η ίδια.
