«Social µπάχαλο» του Νίκου Μουρατίδη

Κλιµατική αλλαγή

Διάβασα πως στο Σίδνεϊ σκοπεύουν να απαγορεύσουν τις σκουρόχρωμες στέγες και να απαιτήσουν από όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων να φυτέψουν τουλάχιστον ένα δέντρο σε κάθε κήπο, καθώς οι Αρχές θέλουν να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειες των αυξανόμενων θερινών θερμοκρασιών, που μπορούν να ξεπεράσουν τους 50 βαθμούς Κελσίου.

 

Η νέα καραμέλα λοιπόν λέγεται «κλιματική αλλαγή». Τσιμεντωμένες πόλεις με άθλια μικρά πάρκα, καταπατήσεις δασών, ανυπεράσπιστα, φυλακισμένα ζώα, άνθρωποι εκπαιδευμένοι να τρώνε ζώα, και ορίστε τώρα με το σαλτάρισμα που έφεραν το lockdown και η τρέλα του ιού σκεφτήκαμε την κλιματική αλλαγή! Air condition για κρύο αέρα βάζουν φωτιά στα τσιμέντα, δισεκατομμύρια αυτοκίνητα γεμίζουν τον αέρα με καυσαέρια, οι πάγοι λιώνουν, εκατομμύρια τόνοι πλαστικών στον βυθό της θάλασσας, και οι ισχυροί του κόσμου δεν έχουν έρθει ακόμα σε συμφωνία για τις εκπομπές άνθρακα.

 

Εμείς κατοικούμε σε μια χώρα που κάποιοι προλάβαμε κάπως να τη ζήσουμε αλλιώς. Προλάβαμε αμμουδιές παραδεισένιες πριν από την επέλαση της πλαστικής ξαπλώστρας και της ομπρέλας, του beat από το beach bar που παίζει τάχα μου δήθεν μουσική, προλάβαμε τους τουρίστες που λαχταρούσαν πράγματι την καθαρή θάλασσα και τα απλά δωμάτια με τοπικό χαρακτήρα και όχι τον μαζικό τουρισμό των μεγάλων all included ξενοδοχείων.

 

Προλάβαμε τα μποστάνια, τις ντομάτες να έχουν γεύση ντομάτας, τις αυλές και τα μικρά μπαλκόνια που μοσχοβολούσαν γιασεμιά. Κι όλα αυτά είχαν χαρά και έφτιαχναν ωραίες αναμνήσεις, γεμάτες αρώματα. Τώρα, παραδομένα όλα στις φλόγες. Η φωτιά της απληστίας για τα φράγκα, την επέκταση, την επίδειξη κυριαρχίας καίει δέντρα, πλάσματα και βίλες – μάλλον αυθαίρετες.

 

Το πώς φτάσαμε εδώ το έχουμε ζήσει βήμα-βήμα, καλοκαίρι-καλοκαίρι, κάθε μέρα στις πόλειςτέρατα όπου το πράσινο είναι παντού, αλλά είναι τσιμεντωμένο. Είμαστε άνθρωποι που δεν λέμε ούτε μία συγγνώμη για τις τερατωδίες μας πάνω στη φύση, αλλά μας ξεγυμνώνει η ίδια η φύση. Δυστυχώς, μας έτυχε να ζήσουμε το αποκορύφωμα της εποχής που μίσησε όσο ποτέ το καθαρό οξυγόνο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά