Η Τάνια Μπρεάζου μίλησε ανοιχτά για το ταξίδι της στη μουσική, την ανάγκη της να είναι ανεξάρτητη από πολύ μικρή και το πώς η σκηνή της χαρίζει κάθε φορά δύναμη και αυτοπεποίθηση.
Η νεαρή καλλιτέχνιδα θυμάται τα πρώτα της βήματα: «Ήθελα από μικρή να είμαι αυτόνομη, να μην επιβαρύνω οικονομικά τη μητέρα μου. Ήθελα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Έτσι πήρα υποτροφία από το Μελάνθειο Ωδείο στη Ρόδο για τη βυζαντινή μουσική και ήρθα στην Αθήνα για σπουδές. Ήμουν μόλις 17 ετών, είχα κερδίσει χρονιά στο σχολείο και αποφάσισα να έρθω μόνη μου. Ήταν μια δύσκολη αλλά ταυτόχρονα συναρπαστική απόφαση».
Παράλληλα με τις Πανελλήνιες, δεν άφησε στιγμή τη μουσική: «Είχα τη ροκ μπάντα μου, ενώ η μαμά μου επέμενε “πρώτα τα μαθήματά σου και μετά η μουσική”. Θυμάμαι ότι κρατούσα το βιβλίο της Ιστορίας και από κάτω κρυφά είχα τις παρτιτούρες. Είχα πραγματικά τρέλα με αυτό. Ήξερα ότι θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική, ήταν σαν μονόδρομος για μένα».
Η σκηνή ως καταφύγιο
Για την ίδια, το να βρίσκεται μπροστά σε κοινό δεν είναι απλώς δουλειά, είναι προσωπική λύτρωση: «Έλεγα πάντα: εγώ θα ασχοληθώ με τη μουσική, γι’ αυτό γεννήθηκα. Πάνω στη σκηνή νιώθω παντοδύναμη. Δεν το λέω με υπεροψία, γιατί στην καθημερινότητά μου είμαι χαμηλών τόνων και συχνά μου λείπει η αυτοπεποίθηση που θα ήθελα να έχω. Αλλά όταν ανεβαίνω εκεί πάνω, είναι σαν να γυρίζω σπίτι. Νιώθω οικεία, νιώθω πως μπορώ να δώσω τα πάντα».
Με λόγια απλά αλλά γεμάτα ειλικρίνεια, η Τάνια Μπρεάζου περιγράφει αυτό που για εκείνη αποτελεί τον πυρήνα της ύπαρξής της: τη μουσική και την επικοινωνία με τον κόσμο. «Είναι σαν να λέω στο κοινό: τώρα θα σας δώσω ό,τι έχω μέσα μου κι εσείς θα με κοιτάξετε. Αυτή η ανταλλαγή είναι που με κρατά ζωντανή και με γεμίζει».
Πηγή: περιοδικό Instyle
